با آرزوی سالی خوب ...

آنچه کارگروه کارت پستال های تاریخی در دستور کار خود قرار داده است، بازخوانی این کارت پستال ها و شناسایی عناصر فرهنگی و اجتماعی حاضر در این تصاویر است. علاوه بر بررسی ابعاد زیبایی شناختی این کارت ها به عنوان آثاری نمونه در هنر عکاسی، مهم ترین رسالت کارگروه جان بخشی و به حرکت درآوردن تصاویر راکد و منقوش بر روی این کارت پستال هاست. گردآوردن توضیحات و داده های فرهنگی، اجتماعی و تاریخی به شیوه ای علمی و روشمند پیرامون تصاویر و عرضه ی آن به مخاطبان در قالب متنی روایی و جذاب مهم ترین راهبرد اعضای گروه جهت نیل به این مقصود است.
در حاشیه این نمایشگاه نشستی علمی با حضور دکتر محمد حسن سمسار، دکترمرتضی منادی، دکترحمیدرضا شعیری، دکتر محمد ستاری، دکتر اصغر ایزدی جیران و مهرداد اسکویی پیرامون کارت پستال های تاریخی، ساعت 15 تا 17 روز شنبه 31/2/90 برگزار خواهد شد.

در نمایشگاه حاضر که چهارمین نمایشگاه از مجموعه ی کارت پستال های مهرداد اسکویی است، تصاویری از زندگانی روزمره ی مردم ایران در دوره ی معاصر و به ویژه دوران قاجار به نمایش گذاشته شده است؛ مناظری از امور معمول و جاری حیات اجتماعی ایرانیان در دوره ی معاصر از جزئی ترین آنها مانند پرداختن به مشاغل عمومی تا آیینی ترین مناسک و مراسم های مذهبی و فرهنگی.

نخستین جرقه ی پژوهش پیرامون کارت پستال های تاریخی ایران با تلاش و جست و جوی مهرداد اسکویی برای گرد آوری این کارت پستال ها از سراسر جهان زده شد و پس از آن با تشکیل کارگروه کارت پستال های تاریخی با مدیریت وی در تابستان 1389، پژوهش درباره ی این آثار آغاز گردید و از آن هنگام تا کنون این کارگروه با برگزاری جلسات هفتگی منظم به بررسی این کارت پستال ها و ارائه مطالبی پیرامون دلالت های تاریخی، فرهنگی و اجتماعی آن، با تکیه بر منابع تاریخی پرداخته است. کسانی که تاکنون گروه را همراهی کرده و در راستای برنامه های پژوهشی آن فعالیت نموده اند عبارتند از:

خانم ها، رزیتا انواری (کارشناس ارشد مردم شناسی)، مژگان الماسیان (مدیر اجرایی مرکز، مترجم و عکاس)، زینب علیزاده (کارشناس ارشد باستان شناسی)، ماندانا کریمی (کارشناس ارشد سینما)، معصومه الماسی ماشک (کارشناس انسان شناسی)، مهدخت ابوالفتحی (کارشناس ارشد اسناد آرشیوی)، مهکامه ابوالفتحی (کارشناس انسان شناسی)، و اکرم کریم زاده (کارشناس ارشد تاریخ ایران اسلامی). هم چنین آقایان دکتر شهرام امینیان (پژوهشگر تاریخ ایران)، اشکان امینیان ( کارشناس ارشد تاریخ ایران و نسب شناس)، بابک روح الامینی (دانشجوی مقطع دکتری تاریخ ایران اسلامی)، محمد غفوری (کارشناس ارشد تاریخ ایران اسلامی)، کوروش شبگرد ( گرافیست، عکاس و مدیر هنری مجموعه)، ویلیام یانگ (مدیر بخش روابط بین الملل ) و رضا میرجعفری ( امور نمایشگاه ها )

بازار تبریز- ۲۶ فروردین ۸۹

سال‌ها گذشته و حالا عکاسی ایران نام‌ها و آثار تازه‌ای را به خود می‌بینید. برخی‌شان فرصت‌هایی برای عرضه عکس‌هایشان یافته‌اند و برخی‌شان نه. آثاری هستند که در گفتگو و در امتداد یکدیگر شکل گرفته‌اند، خوب‌هایشان حاصل گرامر شخصی‌تری هستند که بعضا در عکاسی خودمان به وجود آمده است. چند عکاس ایرانی در خارج از سرزمین مادری - حالا بیشتر از بعد مادی‌اش هم که باشد - به گُل نشسته‌اند، اما سورپرایز اینکه حالا آثارشان حتی تا جلد نشریه مهمی چون اپرچر پیش رفته‌ و چند خوانش قابل تامل در باب آثارشان نوشته شده است، اما خانه، سرزمین مادری در باب همان عکاس‌ها چیزی نداشته جز سکوت و سکوت. موضع انتقادی پذیرفتنیست اما نه وقتی که نقدها جایشان در پستو و دورهمی‌های همیشگیست. اینجا و آنجا ندارد. انگار تا تسویه حساب و یا قرض دادن نانی در میان نباشد درباره عکس‌های ایرانی قرار نیست چیز زیادی نوشته شود. و چه بد.
باری، ایده راه‌اندازی یک نشریه الکترونیکی در باره عکاسی ایران مدت‌ها در ذهنم جا خوش کرده بود. نشریه‌ای که به دو زبان فارسی و انگلیسی منتشر شود و به آثار مطلوب و قابل توجه بپردازد که فرصت اندک است و چه خوب اگر که همین اندک صرف زیبایی‌ها و استعداد‌ها شود.

راستش قضیه عجیبیه این مساله. عکاس باید چی کار کنه تا متهم نشه ؟ به نظر من کاری که ورلدپرس فوتو انجام داد یعنی استفاده عکس ها بدون اینکه چهره ها را بپوشاند در کلیت ماجرا درست است اما نه در مورد ایران که ماکلا یک جزیره ی جدایی است در دنیای مطبوعات.

به طور کلی کسی که می آید و در تظاهراتی شرکت می کند می داند که ممکن است عکسش گرفته بشود اما مساله اینجاست که این شخص نمی داند که این عکس قرار است بر علیه او استفاده بشود.

در شرایط فعلی به نظر من این قضیه که صورت ها را بپوشانند بستگی به احساس مسوولیت عکاسان دارد که البته این را هم نمی شود به عکاسان دیکته کرد.

برای ما که در آزانس کار می کنیم انتخابی در این مورد وجود ندارد و تابع آزانس هستیم.

در کشوری مانند ایران با همه محدودیت هایش احتمال اینکه این مسایل تبعاتی داشته باشد همیشه هست، هم برای عکاس و هم برای سوژه که باید در نظر داشت مقصر عکاس نیست.

مصاحبه سایت عکاسی با بهمن جلالی درباره انجمن عکاسان ایران که مرور آن خالی از لطف نیست:
http://www.akkasee.com/articles/12663/

1/15: ساسان ابری
2/15: آرش اکبری سنه
3/15: آزاده اخلاقی
4/15: سید احسان باقری
5/15: احسان براتی
6/15: مهسا تهمتن
7/15: شهرزاد خیاطیان
8/15: سارا زندوکیلی
9/15: مهیار سیاسی
10/15: کیارش شاه حسینی
11/15: کیانا فرهودی
12/15: مهدی فلاخوئی
13/15: رامین محجوب
14/15: کیامرز مرادی
15/15: شراره ملکی