بازی تراکتور-پرسپولیس در ورزشگاه یادگار امام تبریز- یکی از طرفداران تیم تراکتورسازی پیش از شروع بازی وارد زمین شد و پس از روبوسی با علی دایی به میان تماشاگران بازگشت
بازار تبریز- ۲۶ فروردین ۸۹
سالها گذشته و حالا عکاسی ایران نامها و آثار تازهای را به خود میبینید. برخیشان فرصتهایی برای عرضه عکسهایشان یافتهاند و برخیشان نه. آثاری هستند که در گفتگو و در امتداد یکدیگر شکل گرفتهاند، خوبهایشان حاصل گرامر شخصیتری هستند که بعضا در عکاسی خودمان به وجود آمده است. چند عکاس ایرانی در خارج از سرزمین مادری - حالا بیشتر از بعد مادیاش هم که باشد - به گُل نشستهاند، اما سورپرایز اینکه حالا آثارشان حتی تا جلد نشریه مهمی چون اپرچر پیش رفته و چند خوانش قابل تامل در باب آثارشان نوشته شده است، اما خانه، سرزمین مادری در باب همان عکاسها چیزی نداشته جز سکوت و سکوت. موضع انتقادی پذیرفتنیست اما نه وقتی که نقدها جایشان در پستو و دورهمیهای همیشگیست. اینجا و آنجا ندارد. انگار تا تسویه حساب و یا قرض دادن نانی در میان نباشد درباره عکسهای ایرانی قرار نیست چیز زیادی نوشته شود. و چه بد.]]>
باری، ایده راهاندازی یک نشریه الکترونیکی در باره عکاسی ایران مدتها در ذهنم جا خوش کرده بود. نشریهای که به دو زبان فارسی و انگلیسی منتشر شود و به آثار مطلوب و قابل توجه بپردازد که فرصت اندک است و چه خوب اگر که همین اندک صرف زیباییها و استعدادها شود.
راستش قضیه عجیبیه این مساله. عکاس باید چی کار کنه تا متهم نشه ؟ به نظر من کاری که ورلدپرس فوتو انجام داد یعنی استفاده عکس ها بدون اینکه چهره ها را بپوشاند در کلیت ماجرا درست است اما نه در مورد ایران که ماکلا یک جزیره ی جدایی است در دنیای مطبوعات.
به طور کلی کسی که می آید و در تظاهراتی شرکت می کند می داند که ممکن است عکسش گرفته بشود اما مساله اینجاست که این شخص نمی داند که این عکس قرار است بر علیه او استفاده بشود.
در شرایط فعلی به نظر من این قضیه که صورت ها را بپوشانند بستگی به احساس مسوولیت عکاسان دارد که البته این را هم نمی شود به عکاسان دیکته کرد.
برای ما که در آزانس کار می کنیم انتخابی در این مورد وجود ندارد و تابع آزانس هستیم.
در کشوری مانند ایران با همه محدودیت هایش احتمال اینکه این مسایل تبعاتی داشته باشد همیشه هست، هم برای عکاس و هم برای سوژه که باید در نظر داشت مقصر عکاس نیست.
]]>
مصاحبه سایت عکاسی با بهمن جلالی درباره انجمن عکاسان ایران که مرور آن خالی از لطف نیست:
http://www.akkasee.com/articles/12663/
1/15: ساسان ابری
2/15: آرش اکبری سنه
3/15: آزاده اخلاقی
4/15: سید احسان باقری
5/15: احسان براتی
6/15: مهسا تهمتن
7/15: شهرزاد خیاطیان
8/15: سارا زندوکیلی
9/15: مهیار سیاسی
10/15: کیارش شاه حسینی
11/15: کیانا فرهودی
12/15: مهدی فلاخوئی
13/15: رامین محجوب
14/15: کیامرز مرادی
15/15: شراره ملکی
در طول یک ماه گذشته و از زمان آغاز فعالیت عکاسان مطبوعات ایران پیرامون دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، جمع کثیری از عکاسان مطبوعات مورد ضرب و شتم، بازداشت، تهدید، از بین رفتن تجهیزات عکاسی، توقیف عکسها، ممانعت از عکاسی و تولید خبر و … شده اند.
سکوت انجمن صنفی عکاسان مطبوعات ایران بعنوان تنها نهاد صنفی متولی عکاسان مطبوعات ایران که موظف به حمایت قاطع از تمام عکاسان عضو و غیر عضو است، مسئلهای تعجب برانگیز است.
ما عکاسان مطبوعاتی امضا کننده این نامه تقاضا داریم انجمن صنفی عکاسان مطبوعات ایران بعنوان یک نهاد صنفی حامی عکاسی مطبوعاتی و بر اساس میثاق نامه این انجمن که بندهای یک، چهار و چهارده آن به شکلی آشکار نقض شده است، حرکتی قاطع شامل حمایت از صنف عکاسان مطبوعات، بازپس گیری خسارات و پیگیری دلایل بازداشت عکاسان صورت پذیرد.
سکوت بر اساس مصلحت شاید منجر به بقای این انجمن شود، اما قطعا نتیجهای جز از دست دادن بخشی از پشتوانه جامعه عکاسی نخواهد داشت.
————————————–
۱- آلفرد یعقوب زاده ۲-حسن سربخشیان ۳-علی خلیق ۴-نیوشا توکلیان ۵-جواد منتظری ۶-کیان امانی ۷-آرش عاشوری نیا ۸-حسین سلمانزاده ۹-بابک برزویه ۱۰-عبدالحسین رضوانی ۱۱-بابک بردبار ۱۲-آکو سالمی ۱۳-بهنام صحوی ۱۴-حمید جانی پور ۱۵-محمد قدمعلی ۱۶-حسام بختیاری ۱۷-علی حامد حق دوست ۱۸-آذین انور حقیقی ۱۹-خلیل غلامی ۲۰-ندا آستانی ۲۱-محمد تاجیک ۲۲-علی محمدی ۲۳-امید وهاب زاده ۲۴-حنیف شعاعی ۲۵-روشن نوروزی ۲۶-مهران افشار نادری ۲۷-نیما افشار نادری ۲۸-سعید عامری ۲۹-محمد نمازی ۳۰-محبوبه بوجار ۳۱-ابوطالب ندری ۳۲-سودابه کریمی ۳۳-مهدی بلوریان ۳۴-روجا مهدوی ۳۵-مسعود حاج جعفری ۳۶-میثم میر زنده دل ۳۷-پیام اکبری ۳۸-محمد شاه حسینی ۳۹-حسن آقامحمدی ۴۰-ایمان فرزین
۴۱-جاوید تفضلی ۴۲-مهدی مصلحی ۴۳-ابراهیم حیدری ۴۴-علی چاشنی گیر ۴۵-محمد خیرخواه 46) عباس کوثری
جهت امضای این نامه و درج نام به این آدرس ایمیل بزنید :
iranianphotojournalists@gmail.com
اسامی به مرور در این صفحه اضافه خواهد شد.
ماینور وایت
نگاه شخصی در عکاسی چیست؟ و چگونه در پیش روی مخاطبین معنا می یابد؟
این کارگاه در امتداد آشنایی با عکاسی دیجیتال؛ تلاشیست برای واکاوی نگاهی شخصی در عکاسی و البته در شکل خوشبینانه اش دستیابی و تمرین آن در یک مجموعه عکس.
در طول کارگاه گذری خواهیم داشت به آثار مهمی از آثار پیشگامانی چون هری کالاهان، استفن شور و بخرها گرفته تا استعدادهای امروز عکاسی جهان همچون الک سوث.
برنامه کاری به دو بخش قسمت خواهد شد: نیمه اول کلاس که به دیدن و بحث در باب عکس های هر هفته هنرجویان اختصاص خواهد یافت و نیمه دوم که نگاهی خواهد بود به آثار یک عکاس یا یک جریان با اهمیت در تاریخ رسانه و بحث در باب چگونگی شکل گیری گرامر شخصی در این آثار.
جزییات:
مدت: 20 ساعت، 8 جلسه به مدت 2.5 ساعت
التزام: آشنایی با تکنیک های مقدماتی عکاسی دیجیتال
شهریه: 000 65 تومان
مدرس: محمدرضا میرزایی
شرکت در این کارگاه برای تمام علاقه مندان آزاد است. علاقه مندان می توانند برای اعلام آمادگی تا تاریخ بیست و پنجم تیر ماه ایمیلی به همراه حداکثر 5 عکس از آثارشان - در فرمت JPEG و در اندازه حداکثر پانصد پیکسل در ضلع بزرگ عکس - به آدرس workshop@mrmirzaei.com ارسال کنند.
آرایشگاهی در سنندج، اردیبهشت 88
از سمت راست: مادرم، پدربزرگم، نیما برادرم، پدرم و مادربزرگم... که احتمالا درباره موهای سفید نیما صحبت می کنند.
شب تولد نیما، بعد از یک روز خوبی که عصرش باران آمد و ترافیک شدید بعد از آن... در نهایت خودمان را رساندیم به خانه تا همانطور که ساعت دوربین ثبت کرده ساعت 10 و 15 دقیقه و 40 ثانیه این عکس گرفته شود از شبی که آخرین شب بود از زندگی پدربزرگ ما و بودنش برای ما. و شاید از آخرین نگاه های او به من.